تابستان در دشتی و …

شناسه خبر: 31051 سرویس: اخبار مهم, وبلاگ

مند: پیش تر که برق هنوز به دشتی نیامده بود «ملاره » mallareh چوبی استوار از سر شاخه های بلند درخت «گز» بود که با قرار گرفتن در کنار «لوکه» یا «بسر» برخی از اغذیه های تابستانی را با خنکای نسیم کوه و دریا آشتی می داد تا خوردن آنها در گرمای تابستان این حوالی گوارا شود.

میوه های تابستانی در ظرفی توری قرار می گرفت و بر فراز این چوب که در مسیر وزش نسیم شبانه در زمین محکم شده بود آویزان می شد تا صبحگاه برای خوردن آماده شود.

«آرد بیز» یا الک معمولا ظرفی مناسب بود تا برخی اغذیه ها در آن قرار گرفته و از بلند ترین نقطه ملاره آویزان شود.

با این روش می شد در گرمای تابستان از خوردن میوه های نسبتا خنک لذت برد.

قاچهای بزرگ هندوانه و خربزه های محلی دشتی با قرار گرفتن در ملاره خنکای دوچندانی می یافتند و کامهای مردم این حوالی را از شیرینی خود سرشار می کردند.

گاهی نیز برای شب نشینی های شیرین این منطقه آب چاه و جویهای جاری «چهاب های » منطقه وسیله ای مناسب برای خنک نمودن میوه های تابستانی این اقلیم بود.

میوه ها در سبد های بافته شده از «پیش» های نخل قرار می گرفت و به عمق چاه های آب شیرین منطقه می رفت تا خنکای آب چاه گرما را از میوه ها بشوید و آنها را آماده خوردن در گرماگرم «گپ و روات» های خاطره انگیز شب نشینی های این مردم کند.

برای خنک نمودن آشامیدنی ها، در فصل تابستان، مردم منطقه «جک» -دبه های آب- را با «گونی» پوشانده و آنرا مرطوب می کردند تا وزش نسیم بتواند آب را اندک اندک و به ملایمت سرد کند.

«منکل» یا خمره و کوزه های بزرگ سفالی  و «حبانه» نیز با گونی های مرطوب پوشانده می شد تا آب را در اندرون خود سرد و گوارا نمایند.

مردم دشتی معمولا شام را به اندازه می پختند اما اگر گاهی غذای شب اضافه می آمد تنها راه سالم نگه داشتن آن، گذاشتن غذا در «بادیه» یا «تسکاب» های در بسته و قرار دادن آن در «ملاره» بود تا حداقل بتوان آنرا برای استفاده در صبحگاه سالم نگه داشت.

«سرده» اصطلاحی بود که مردم دشتی به غذای شب مانده اطلاق می کردند و همواره بچه ها و زنان حامله را از خوردن آن برحذر می داشتند.

رطب نیز که در گرماگرم تابستان به سفره های مردم دشتی می آمد در تسکاب قرار می گرفت تا خنک بماند و برای خوردن با کشک،«ماسو»، دوغ و ماست و سبزیهای محلی آماده شود.

مردم این اقلیم در روزگاری که برق هنوز به این حوالی نیامده بود با استفاده از ابزارهای طبیعی موجود و با اندکی ابتکار و استفاده از تجربیات پیشینیان تابستان را فصلی خاطره انگیز و شیرین می نمودند تا گرمای طاقت فرسای آن نتواند اراده آنان را بفرساید.

معمولا در مسیر وزش بادهای غالب منطقه دریچه های کوچکی در اتاقها تعبیه می شد که بدان«چشوک» می گفتند.

«چشوک» ها با “ارو” یا خار شتر خشک پوشانده می شد و در میانه روز با ریختن آب بر روی خارشترها تش باد شمال منطقه به نسیمی خنک و مطبوع بدل می شد.

در مرداد ماه نیز مردم دشتی دست از کار و فعالیت نمی کشیدند و حتی اگر در همین مرداد ماه رمضان به این منطقه می رسید باز هم این مردم تسلیم شرایط اقلیمی نمی شدند.

شاید تنها راه مبارزه با گرمای هوا در این اقلیم مدارا و صبر بود که مردم دشتی آنرا به خوبی آموخته بودند و کم و بیش به آیندگان یاد دادند.

امروزه نیز کار و فعالیت در تابستان منطقه دشوار و حوصله فرساست اما این مردم حتی در شرایط سخت اقلیمی نیز زندگی را با طراوت و شادابی کیفیت می بخشند.

تجربه یک روز گرم در روستاهای بی امکانات دشتی می تواند امتحانی انسان ساز برای آنانی باشد که مبارزه با شرایط سخت و دشوار را از یاد برده اند و میدان زندگی را بدون فراز و نشیب متصور هستند…

برای دریافت مهمترین اخبار عضو کانال مند در تلگرام شوید.
نظرات
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط پایگاه اطلاع رسانی مند منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.

*

code

اخبار استان بوشهر
تبلیغات

لگو مند 2

Website Seo score checker