در گفتگو با علی اسماعیل پور:

بیم و امیدها در فضای رسانه ای دشتی

شناسه خبر: 49904 سرویس: آرشیو, اخبار مهم, خبر ویژه, گفتگو

مند: دشتی شاید هیچگاه صاحب نشریه و رسانه جامع و فراگیر در استان نبوده اما همواره از داشتن روزنامه نگارانی بهره مند بوده است که در رسانه های استان قلم شان نافذ بوده و در ژانر تخصصی شان شاخص محسوب می شدند.

کسانی که از نامیان زمانه خود بوده اند و علی اسماعیل پور از برجسته ترین روزنامه نگاران تاریخ دشتی که بخشی از افتخارتشان؛ عضویت در فدراسیون بین المللی روزنامه نگاران به عنوان اولین در استان بوشهر از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹، عضویت در انجمن روزنامه نگاران ایران از سال ۱۳۸۳(تا زمان تعطیلی انجمن)، عنوان خبرنگار نمونه شهرستان دشتی در سال ۱۳۸۳، عنوان خبرنگار برتر هفته نامه نسیم جنوب سال ۱۳۸۴ در استان و… است.

اگر چه در سالیان اخیر به واسطه وجدان کاری، مسئولیت و دلسردی بیان شده از پیشه خطیر روزنامه نگاری فاصله گرفته اما پاسخ های جامع، خواندنی و پرمغزشان حاکی از تداوم مطالعه و قلمفرسایی او در این حوزه است.
به بهانه ی روز خبرنگار، بر آن شدیم با ایشان برای اولین بار گفتگویی جامع انجام دهیم که در ادامه توجه شما را به مشروح این گفتگو جلب می کنم.

محمد شاکری مطلق

 

لطفا در ابتدا معرفی مختصری از خود داشته باشید و بفرمایید کار اطلاع رسانی را از چه زمانی و از کجا شروع کردید؟

به نام خدا و با عرض سلام و احترام حضور حضرتعالی و همچنین خداقوت به عزیزان فعال در پایگاه خبری تحلیلی مند.
قبل از معرفی خودم شایسته است هفدهم مردادماه روز خبرنگار را خدمت همه اصحاب رسانه و فعالان عرصه خبر و اطلاع رسانی به ویژه دوستان عزیزم در مند صمیمانه تبریک و تهنیت عرض نمایم. اینجانب علی اسماعیل پور متولد ۱۳۶۰ و دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق بین الملل می باشم.

من در سال ۷۸ با نوشتن یک یادداشت سیاسی در هفته نامه نسیم جنوب وارد عرصه خطیر روزنامه نگاری شدم. در آن سالها موجی از مطبوعات با باز شدن فضای سیاسی کشور، وارد فضای رسانه ای شده بودند. نشریات منتقد به شایستگی با استقبال افکار عمومی مواجه شدند. در این فضا و در حالی که ۱۸ ساله بودم علاقه مند شدم و به یکباره تصمیم گرفتم دست به قلم شوم و برای نشریات محلی استان، مقاله بنویسم. این علاقه که با شور، شعور، احساس و عقلانیت همراه بود برای من همیشگی شد. به عبارتی می توانم ادعا کنم دوم خرداد ۷۶ مرا روزنامه نگار و عاشق کار مطبوعاتی کرد.

در زمان فعالیت با چه رسانه هایی همکاری داشتید؟

فعالیت رسانه ایم را با هفته نامه نسیم جنوب شروع کردم. نسیم را از آن رو برای آغاز فعالیت خبرنگاری انتخاب کردم که در آن مقطع در قامت یک نشریه محلی قوی ظاهر می شد و انتظارات مخاطبانش را برآورده می کرد. علاوه بر نسیم جنوب، در مقطع کوتاهی در اواخر سال ۸۰ و اوایل سال ۸۱ چند گزارش و خبر را برای روزنامه سراسری ایران فرستادم که به چاپ رسید. در همان سالها همزمان که با نسیم جنوب فعالیت می کردم؛ چند گزارش خبری را برای خبرگزاری جمهوری اسلامی مرکز بوشهر نیز فرستادم که با استقبال مواجه شد. من در مجموع در سایر نشریات محلی و پایگاه های خبری استان مانند خلیج فارس، پیغام، نصیر بوشهر، سلام جنوب، آوای بهارستان، ب خبر و مند نیوز  فعالیت داشتم و مقالاتی به قلم اینجانب چاپ شد.

نسیم جنوب

وضعیت دشتی به لحاظ انجام کارهای خبری و رسانه ای نسبت به دیگر شهرستانهای استان چگونه است؟

ببینید جناب آقای شاکری مطلق ما در دشتی از نظر نیروی انسانی قوی و کارآمد که می توانند در واقع برای رسانه، خوراک تهیه کنند و رسانه را تغذیه کنند در حوزه های مختلف کم نداریم. اما متاسفانه این یکپارچگی و انسجام اکنون وجود ندارد که بتوان از ظرفیت آنها در جهت توسعه رسانه بهره برد. در این زمینه دو دلیل وجود دارد؛ یا اینکه کارشناسان، پایگاه های خبر ی موجود را جهت فعالیت مطلوب نمی دانند  یا آنها علاقه مند به ارائه نظریات خود در پایگاه های خبری شهرستان هستند ولی رسانه قادر به جذب آنان به علت فقدان یکپارچگی و انسجامی که عرض کردم نیست. از این رو می بایست ابتدا نیروی انسانی را فارغ از هر گرایش سیاسی که دارند در قالب هارمونی منظم جمع کرد و سپس آنها را قانع کرد که شهرستان به این ظرفیت کارشناسی در حوزه رسانه نیاز دارد. در صورت تحقق این پیش شرطها، می توان امیدوار بود که صاحبان تفکر و اندیشه در دشتی بتوانند موتور محرکه رونق رسانه باشند. ضمن اینکه صاحب نظران و اهالی اندیشه در دشتی نیز به مثابه کل کشور دچار یاس و سرخوردگی شده اند. به هر حال من معتقدم شهرستان ما در حال حاضر در استان جایگاهی در این زمینه ندارد که بتوان مقایسه ای تحلیل کرد.

فکر می کنید ماهیت حرفه خبرنگاری، ویژگی ها و اهمیت آن برای مردم و مسئولان دشتی چقدر شناخته شده است؟

با توجه به اینکه مدتها از فضای خبرنگاری و رسانه ای فاصله دارم نمی توانم در این زمینه نظر قاطعی بیان کنم اما آنچه مشخص است اینکه رسانه ای می تواند بر مدیران و مسئولان دولتی و مردم تاثیرگذار باشد که اولا استمرار و دوام داشته باشد. ثانیا مطالب آنقدر باید کشش و تاثیر داشته باشد که اگر مسئولی هم خواست به رسانه بی اهمیتی کند مطالبات افکار عمومی  و وزین بودن نشریه، به او اجازه چنین کاری ندهد. به عبارت دیگر نشریاتی که در جهت آگاهی بخشی افکار عمومی و با استفاده از دو عنصر نقد عالمانه و دلسوزانه حرکت می کنند می توانند خود را بر مسئولان تحمیل می کنند حتی اگر از سوی آنان با بی مهری مواجه شوند. از سویی دیگر انعکاس حرفه ای یک خبر یا گزارش در فضای پرسرعت امروزی، می تواند بازتابی گسترده در بین مقامات کشوری هم داشته باشد چه رسد به مسئولان محلی.

چشم اندازتان از نقش رسانه ها در توسعه دشتی چگونه است؟

اگر رسالت رسانه را اطلاع رسانی، آگاهی بخشی و تنویر افکار عمومی بدانیم آنگاه به این نتیجه خواهیم رسید که رسانه ای در فضای امروزی می تواند تاثیرگذار باشد که تولید محتوا کند. اگر به سوال شما برگردیم که به مرحله ای برسیم که رسانه در روند توسعه موثر باشد چاره ای نداریم جز اینکه از نیروی انسانی شایسته و کارآمد و حرفه ای استفاده کنیم. به علاوه اینکه از نظر مادی نیز نشریه مورد حمایت قرار گیرد. با این اوصاف چه پایگاه خبر ی در دشتی در برهه فعلی می تواند ادعا کند که تولید محتوا می کند و مخاطبان خاص خود را هم دارد؟

ما هنوز در مرحله مقدماتی و اولیه هستیم. بنابراین باید ابتدا الزامات کار فراهم شود تا بتوان در این مسیر گام نهاد. به هر حال آقای زارعی مدیر مسئول پایگاه خبری مند با قلم فاخر و قدرت تجزیه و تحلیل فوق العاده ای که دارند یک تنه دارند در این راستا تلاش می کنند و من امیدوارم این نهال ببالد و به بار بنشیند و سایه گستر شود. هر چند این وظیفه از دیگران ساقط نمی شود. چرا که انسان تنها در قبال گفته هایش مسئول نیست بلکه در برابر سکوتهایش هم مسئول است. با این حال اگر می خواهیم در توسعه موثر باشیم باید تمرین کار جمعی کنیم و رسانه این ظرفیت را دارد. معتقدم نویسندگان و تحلیل گران برجسته ای در دشتی داریم که می توانند باعث تقویت و رونق رسانه شوند.

 در حوزه رسانه های خبری به کدامیک از قالبها بیشتر علاقه مند بوده و دنبال می کنید ( گزارش تصویری، گزارش نوشتاری، تحلیل، خبر و …)

قالب مورد علاقه من در طی حدود ۱۰ سال کار مطبوعاتی، گزارش نویسی بود. به هیچ وجه من در این سالها در عرصه خبر، خبرنگار موفقی نبودم چون یکی از ویژگی های خبر، انعکاس سریع آن است که با توجه به وسواسی که بر روی کلمات و جملات داشتم نمی توانستم خبری را سریع انعکاس دهم. البته این به معنای این نیست که هیچ خبری را در طی مدت کار رسانه ای انعکاس ندادم ولی در نهایت منظورم این است که ژانر مورد پسندم گزارش نویسی خبری و گزارش تحقیقی یا اجتماعی بود که بسیار هم وقت گیر و نیازمند حضور میدانی خبرنگار است.

خبر نقل رویداد است اما گزارش، تجزیه و تحلیل رویداد و بررسی ارتباط آن با حوادث دیگر است. معمولا گزارش نویسی دشوارترین بخش در عرصه مطبوعات است و کارشناسان این حوزه معتقدند کار گزارش نویسی متعلق به خبرنگاران با توانایی و صلاحیت بالاست و این عمل از عهده کسانی بر می آید که طی سالها پتانسیل و ویژگی های خاص خود را در عرصه مطبوعاتی نشان داده باشند. به عقیده دکتر محمدمهدی فرقانی استاد برجسته علوم ارتباطات، گزارش نویسی مرحله والای روزنامه نگاری است و کسی می تواند این مسئولیت را به عهده بگیرد که از سد تهیه خبر، مصاحبه و مقاله نویسی گذشته باشد و به تعبیر زیبای ایشان گزارش نویسی چشم عقاب روزنامه نگاری است و در این مرحله است که ما می توانیم شخصی را که کار مطبوعاتی می کند به معنای واقعی کلمه روزنامه نگار بدانیم. جناب آقای شاکری من دوست دارم دو نمونه از تیترهایی را که در گزارش نویسی هایم استفاده کردم برای خوانندگان بیان نمایم:

۱-شماره ۳۱۴ هفته نامه نسیم جنوب تاریخ ۲۶ تیرماه ۸۳ عنوان تیتر گزارش:  میلیارد تومان سرمایه سرگردان در برهوت بی توجهی

۲-شماره ۳۵۴ هفته نامه نسیم جنوب تاریخ ۱۹ تیرماه ۸۴ عنوان تیتر گزارش: لکه سفید میگو، بخت سیاه میگوکاران

 تلخ ترین و شیرین ترین خبر یا گزارش انعکاسی تان؟

معمولا تلخ ترین اخبار و گزارش های خبری مربوط به قتل ها، خودکشی، آتش سوزی، جنایت و ناآرامی ها می باشد. من زیاد به انعکاس این اخبار علاقه مند نبودم اما رسالت خبرنگار و وظیفه اجتماعی در قبال جامعه و مخاطبان گاهی اوقات ایجاب می کرد به خبرهای حوادث نیز بپردازد. این سبک خبر گرچه مخاطبان خاص خود را دارد و گاها از بخش های مهم یک نشریه محسوب می شود اما می بایست با حساسیت و بدون تعصب و جانبداری منعکس شوند. خبرنگار اخلاق مدار در این زمینه ها گمانه زنی نمی کند و با حدس و گمان پیش نمی رود چرا که ممکن است احساسات و عواطف خوانندگان را جریحه دار کند. من از این جهت زیاد به نوشتن اخبار این چنینی علاقه مند نبودم که از یک طرف می بایست افکار عمومی از عمق ماجرا مطلع می شدند و از طرفی دیگر نیز می بایست مردم از انعکاس این اخبار و رویدادهای حادثه ای، دچار تشویش و نگرانی نمی شدند و برقراری این توازن بسیار کار سختی بود. به دو تجربه در زمینه انعکاس اخبار حوادث که در کارنامه مطبوعاتی ام وجود دارد اشاره می کنم: یکی مربوط به ماجرای یک قتل بود در سال ۸۱ که با تیتر کشف راز قتل متصدی بنگاه معاملاتی خورموج در هفته نامه نسیم جنوب چاپ شد و دیگری در سال ۸۴ بود که به انعکاس مرگ سعید نیرو در ستاد انتخاباتی دکتر معین می پرداخت با تیتر به کدامین گناه کشته شد در هفته نامه نسیم جنوب. اگر شما این شماره های هفته نامه نسیم جنوب را مرور کنید متوجه خواهید شد این حوادث بر روی خود خبرنگار نیز اثر گذاشته و این را می شود در جملات و سیاق عبارات به عینه مشاهده کرد.

اما در بیان شیرین ترین گزارش هایم نیز می توانم به این گزارش ها اشاره کنم که بسیار بازتاب داشت و تا مدتها در محافل خبری پیرامون آن بحث می شد.

  • هفته نامه نسیم جنوب شماره ۳۱۱ در ۲۹ شهریور ماه سال ۸۳ با تیتر- بیمار در حال احتضار- که گزارش تفصیلی در مورد وضعیت بهداشت و درمان شهرستان دشتی بود.
  • هفته نامه نسیم جنوب شماره ۳۴۵ در ۱۸ اردیبهشت ماه سال ۸۴ با تیتر – حکایت نواختن موسیقی محلی در روز معلم در دشتی
  • روزنامه سراسری ایران – ۷ بهمن ماه سال ۱۳۸۰ گزارش خبری با تیتر – آقای رئیس جمهور نگین جنوب دانشگاه می خواهد
  • پایگاه خبری ب خبر در سال ۹۳ با تیتر – سقوط فرهنگ در نگین فرهنگی
  • هفته نامه نسیم جنوب شماره ۲۶۵-۴ آبان ماه سال ۸۲- با تیتر- تاسیس بازداشتگاه به جای دانشگاه در خورموج
  • پایگاه خبری خلیج فارس سال ۱۳۹۳ – با تیتر – از رنجی که می بریم
  • پایگاه خبری خلیج فارس – سال ۱۳۹۵ – با تیتر – خودزنی رئیس هیات فوتبال استان بوشهر (در خصوص دعوت بازیکن خورموجی به اردوی تیم ملی نونهالان)

 

کدام یک از گزارش ها یا خبرهایتان را بیشتر از همه دوست دارید؟

گزارشی که در شماره ۳۷۶ هفته نامه نسیم جنوب در ۲۷ شهریور سال ۸۴ با تیتر – قلعه میراث در خطر چاپ شد. با وجود آنکه هنوز فضای مجازی به شکل امروزی گسترش نیافته بود بسیار بازتاب داشت و حتی از خبرگزاری میراث خبر در تهران تماس گرفتند و بعدها مطلع شدم که آنها هم این گزارش را کار کردند و این نشان دهنده بهره گیری از عنصر سوژه یابی و تیتر مناسب بوده است.

 Ø¹Ù„ÛŒ اسماعیل پور

راههای موفقیت در امر اطلاع رسانی از نظرگاه شما کدامند؟

در سالهایی که ما کار خبرنگاری می کردیم شرایط با فضای امروز بسیار متفاوت بود بنابراین شاخص ها و معیارها هم قابل مقایسه با امروز نیست. در آن سالها نشریات کاغذی مورد توجه افکار عمومی قرار داشتند؛ اما اینک فضای مجازی که سرعت انتقال اخبار و اطلاعات آن بسیار گسترده است به عنوان یک رسانه غالب مطرح است. بالاخره تغییر و تحولات در بستر فعالیتهای اینترنتی و وجود ابزارهای نوین ارتباطی عرصه را بر نشریات کاغذی تنگ نموده و در این شرایط یک رسانه کاغذی یا سایت خبری می بایست خیلی آنلاین، قوی و کارآمد در زمینه تولید محتوا و گزارش باشد که بتواند در میان فضای مجازی که سرعت تبادل اطلاعات در آن فوق العاده است در میان افکار عمومی و مخاطبین با اقبال مواجه شود. در واقع سایتی که کپی پیست می کند نمی تواند نقش رسانه کارآمد را ایفا نماید و نمی تواند تاثیرگذار باشد. هم بسیار دشوار است در این شرایط مخاطب را جذب کرد و هم در صورت پرداختن به سوژه های ناب و متفاوت و ابتکاری، که کمتر به ذهن کسی خطور می کند می توان اخبار را در گستره جهانی انعکاس داد مانند کاری که آقای شعرانی در قضیه روستای کالو با عنوان کوچکترین مدرسه دنیا انجام دادند. پس در این فضا هم می توان تاثیرگذار بود به شرطی که به سوژه یابی که موضوع بسیار مهمی در رسانه است توجه شود و بعد از آن نیز پرداخت سریع و به موقع به سوژه نیز در عصر تعدد رسانه اهمیت به سزایی دارد. سوژه یابی باعث می شود ما رسانه مرجع باشیم نه دنباله رو. فکر می کنم زیاد از بحث فاصله گرفتم می خواستم با این مقدمه به اینجا برسم که رسانه ها با طرح موضوع ها و جلب توجه عامه مردم و برجسته سازی برخی مسائل، در مردم آگاهی ایجاد می کنند. خودم در زمانی که گزارش نویسی می کردم گرچه تحصیلات آکادمیک در رشته روزنامه نگاری نداشتم اما با مطالعه آثار مرتبط در این زمینه، با روشهای علمی و اصول گزارش نویسی آشنا شدم و در گزارشهایم آنها را رعایت می کردم. نکته دیگر اینکه شور و احساس جوانی را داشتم و دنبال دلم می رفتم ولی عقلم را هم با خودم می بردم. این گونه نبود که عقلانیت را تعطیل کنم چرا که نوشتن بدون عقلانیت فاجعه است.

ساده نویسی و دوری از تکلف یکی دیگر از راههای موفقیت در عرصه مطبوعات است. مخاطبین می دانند و تشخیص می دهند که نویسنده یا گزارشگر، یک موضوعی را آرایش و بزک می کند و تحویل آنها می دهد یا آن را برای تنویر و روشنگری افکار عمومی و با ساده ترین زبان به نگارش درآورده است.

مورد دیگر اینکه ما در زمان خبرنگاری موفق شدیم جریانی را در دشتی ایجاد کنیم که به افکار عمومی جهت می داد. جهت دهی و تحریک شاخک های بدنه اجتماعی از ویژگی بارز یک خبرنگار است که یکی از الزاماتش شناخت افکار عمومی است. بنابراین طبیعی است که در این شرایط گزارش های خبری و اجتماعی پرمخاطب و تاثیرگذار می شود.

از سویی دیگر احساس می کردم با ورود به این عرصه رسالتی بزرگ بر دوش دارم بنابراین هیچ گاه دچار خودسانسوری نشدم و استقلال خبری ام را تا آخرین لحظه های کار رسانه ای حفظ کردم هرچند در این دوران جفاها کشیدم اما قلم به مزد نشدم.

همیشه بر این اعتقاد بودم که در گزارش می بایست از یک سو از آمار، ارقام و نظریات کارشناسی افراد صاحبنظر بهره جست و از سویی دیگر به شکیل ترین نوع ممکن از نظر روزنامه نگاری آن را آراست و به مخاطب عرضه کرد.

برای تعیین یک تیتر برای گزارش هایم ساعتها با دوست ادیب و نازنینم جناب آقای دکتر قربانی مقدم که ویرایش اغلب مطالبم را مدیون ایشان هستم بحث می کردیم. وقتی خدمت آقای قربانی می رسیدم می گفت حتما می خواهی شورای تیتر تشکیل دهیم. اعتقاد داشتم که تیتر حکم ویترین است و می دانستم یک تیتر گیرا و رسا چقدر در مخاطب انگیزه ایجاد می کند تا گزارش را تا آخر مطالعه و دنبال کند. به اندازه یک نشریه حرفه ای از ویراستار استفاده می کردم و در این زمینه بسیار مقید بودم. همه اینها می تواند عامل موفقیت یک خبرنگار باشد. بعد از موفقیت در شهرستان دشتی، آقای قیصی زاده مدیرمسئول هفته نامه نسیم جنوب که بسیار در ایجاد انگیزه در من طی این سالها تلاش کرد و در این زمینه وامدار ایشان هستم مرا جهت تهیه گزارشاتی در سطح استان ترغیب کرد و گزارش های تاثیرگذاری هم در سطح استان در این مقطع منتشر شد. به هر حال ضامن موفقیتهای من بعد از لطف خداوند، صداقت در نوشتار، امانتداری، رعایت ضوابط کار روزنامه نگاری، پرهیز از تملق و چاپلوسی، استقلال، جسارت و رعایت اخلاق حرفه ای مطبوعاتی بود.

علی اسماعیل پور

چرا علی رغم موفقیت و تاثیرگذاری، امر اطلاع رسانی را به طور جدی دنبال نکردید و آیا ممکن است دوباره شاهد بازگشت شما به حوزه روزنامه نگاری در استان باشیم؟

جناب آقای شاکری این نظر لطف شما است. جمله ای را از قول مارکز خدمت شما عرض می کنم. مارکز می گوید هیچ چیز را با روزنامه نگاری عوض نمی کنم برای اینکه روزنامه نگار حق دارد مستقیم بنویسد اما من در تئاتر و قصه باید حرفم را در لفافه بپیچانم یا شعر بگویم. من هنوز هم اشتیاق زایدالوصفی برای نوشتن دارم. هنوز هم مثل روزهای آغازین کار مطبوعاتی، اگر نوشتاری از من در رسانه ها چاپ شود خوشحال می شوم. نکته دیگر اینکه به خاطر ضعف در سیستم توزیع در سالهای گذشته که فکر می کنم این نقیصه هنوز هم پابرجاست من خودم نه تنها نویسنده بودم بلکه نشریه را هم در بین مخاطبان و مشترکین توزیع می کردم و تا این حد علاقه مند به این حوزه بودم. نمی دانم چه اتفاقی می افتد که یک انسان علاقه‌مند به یکباره دلسرد می شود و هرچه زمان می گذرد دیگر نمی توان به فضاهای گذشته برگشت.

وقتی سرخوردگی جایگزین شور و نشاط می شود و بی تفاوتی فراگیری در لایه های جامعه رخ می دهد؛ این مسائل و مناسبات جدید حاکم بر زندگی، قلم نویسنده را هم کند می کند. بعضی وقتها نمی توان نوشت حتی یک سطر. البته من هر روز می خوانم و می نویسم اما برای خودم. نوشته هایم هیچ مخاطبی ندارد و فقط آرشیو می شوند. من که خودم همیشه از دوستان گلایه داشتم که چرا نسبت به محیط پیرامونی و فضای اجتماعی و سیاسی بی تفاوت هستند، امروز خودم در این فضای دلسردی و بلاتکلیفی قرار دارم که این موضوع فراگیر شده است. برای نویسنده این فضا مرگ زودرس است. از سال ۷۶ تا کنون هر روز نسخه کاغذی روزنامه می خوانم و هر روز حسرت می خورم که چرا فقط می خوانم، اما خواندن هم خوب است کاش این را دیگر از دست ندهم.

آقای شاکری امکان حضور مجددم در این عرصه خیلی کم است شاید فعالیت دوباره به فضایی مانند جنبش دوم خرداد نیاز دارد. بدون تردید ما محصول دوم خرداد بودیم.

خواندن چه نشریاتی را توصیه می کنید؟

در بین روزنامه های سراسری، اعتماد، دنیای اقتصاد و شرق را پیشنهاد می کنم و در بین پایگاههای خبری استان، پایگاه خبری خلیج فارس و مند را توصیه می کنم.

 

این کلمات چه چیزی را در ذهن شما تداعی می کند؟

رسانه: دغدغه همیشگی من

خبرنگار: حرکت روی لبه تیغ

استان بوشهر: سلطان بی تاج و تخت

دشتی: عشق و افسوس

فقیه حسنان: اصالت، صفا و  یکرنگی

گمرک: حرکت در میدان مین

 

سخن پایانی شما با مخاطبین این گفتگو:

در بخش پایانی این گفتگو برای دوستان فعالم در پایگاه خبری تحلیلی مند آرزوی موفقیت در این عرصه خطیر را دارم. امیدوارم چراغ روشنگری همواره شعله ور و قلم هایتان مانا باد.

برای دریافت مهمترین اخبار عضو کانال مند در تلگرام شوید.
نظرات
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط پایگاه اطلاع رسانی مند منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.

*

code

  • محمد.م :

    بسیار گفت و گوی جامع و زیبایی بود. روز خبرنگار را به علی اسماعیل پور و همه خبرنگارانی که تلخی ها، تندی ها و کم توجهی را به جان می خرند و هنوز به این حرفه وفادارند تبریک می گویم.
    مثل راه رفتن در میدان مین!

  • مسعود :

    دشتی دارای نویسندگان و روزنامه نگاران صاحب سبکی است باید انها به سایت مند کمک کنند

  • مه آفرید :

    خبرنگاران آگاه خلاقانه نام کشور ، استان ، شهر و روستای خود را، به بهترین گونه و با خبرهای تازه به جهانیان یادآوری می کنند . آنها از توانمندی ها و داشته های خود می گویند ، اینگونه هر روز با نمایی نو می شکفند و نگاه جهانیان را به سوی سرزمین خویش می کشانند و از سوی دیگر روان مردم خویش را می پرورند تا آنها هم به خود ببالند … اینگونه اند اهالی سبزسر و سرخ زبان سرزمین خبر
    روز خبرنگار مبارک باد

  • یاشار :

    نوشته هایتان طلوع حقیقت و بیان دردهای کسانی است که نمی توانند بگویند و فریادشان بی صداست.
    به راستی چه زیباست اندیشه ای که در مقابل قلم زانو زند و واژه هایی که در خدمت بیان حق برآید
    روز خبرنگار مبارک.

  • سيراف :

    درود بر آقای اسماعیل پور عزیز و خداقوت به آقای شاکری مطلق که از سایت دشتی های ایشان زیاد آموخته ایم.
    شور و شوق آقای اسماعیل پور در نوشتن را هیچگاه از یاد نمی برم حتی در گذشته که با مینی بوس از ترمینال خورموج به بوشهر می رفتیم نیز ایشان همچنان مشغول ویرایش دست نوشته هایش بود و هیچ گاه از تلاش در این عرصه دست نمی کشید.ایشان در این عرصه به صورت آکادمیک کار کرده اند و امروز جای بسی تاسف است که این دانش فراگرفته شده به راحتی به بایگانی سپرده شود.امیدوارم اکنون که آقای زارعی بزرگوار این رسالت را به پیش می برند امثال جناب اسماعیل پور مجدد به میدان بیایند و التیامی باشند بر دردهای مانده بر دل خاک پاک دشتی …

  • ناشناس :

    سالروز شهادت محمود صارمى و روز خبرنگار بر همه خبرنگاران پرتلاش گرامى باد
    جناب آقاى اسماعیل پور توفیقات روز افزون شما را از درگاه خداوند منان خواستارم

  • احمدرضا پیرویان :

    روز خبرنگار را به همه صاحبان عرصه قلم تبریک عرض مینمایم
    درود بیکران خدمت آقای علی اسماعیل پورمه طلایه دارنوشته های حقیقت و بیان دردهای کسانیست که نمیتوانند بگویند و فریادشان بی صداست.
    به جرات میتوانم بگویم که آقای اسماعیل پور از آن دسته خبر نگاران و زحمتکشان عرصه قلم است که استان بوشهر،بفرمده خودشان (سلطان بی تاج وتخت) وکشور عزیزمان ایران بایست به وجودشان افتخار نمایند.
    با سپاس از بیان مطالب زیبا وسراسر واقعیت در عرصه خبر وقلم.

  • حسین :

    درود فراوان خدمت آقای علی اسماعیل پور عزیز، اقای اسماعیل پور از روشنفکران شهر خورموج و منطقه دشتی است که با مطبوعات استان بوشهر همکاری گسترده ای دارد و رد پای آثار قلمی ایشان در هفته نامه های نسیم ، پیغام ، خلیج فارس ، نصیر ، و سلام جنوب پیداست، این مرد بسیار شریف و محترم و در اخلاق زبان زد خاص و عام میباشند و بیشتر اهدافشون جهت پیشرفت و عمران ابادی هست که کمتر کسی پیدا می شود که در این راستا عمل کند ،با آرزوی توفیقات روز افزون برای آقای اسماعیل پور 🌸🌸🌸

  • بهنام ابراهیمی :

    سلام منم روز خبرنگار را به این قشر زحمت کش و بی توقع تبریک و شادباش میگم
    شاید مدتها بود یک مطلب را تا آخر مطالعه نکرده بودم بسیار جذاب بود و سراسر واقعیت های جامعه ما و همچنین جامعه روزنامه نگاری . آقای اسماعیل پور روزنامه نگاری نخونده ولی در بحث گزارش نویسی فوق العاده است اینو به جهت اینکه از دانشگاه علامه در رشته روزنامه نگاری فارغ التحصیل شدم میگم . جای افرادی اینچنین در عرصه خبرنگاری خالی است امیدوارم این انگیزه را مجدد در ایشان شاهد باشیم که قلمفرسایی کنن هرچند مشغله کاری هم زیاد دارن با توجه به مسئولیتشان . برای ایشان و همچنین دوستان پایگاه خبری مند آرزوی موفقیت دارم

  • هاجر :

    گناوه
    روز خبرنگار را به همه خبرنگاران صمیمانه تبریک عرض می نمایم

  • ناشناس :

    چه کار خوبی که گفتگو با خبرنگاران را شروع کرده‌اید

  • محمد :

    مصاحبه بسیار خوبی بود .خسته نباشید به اقای شاکری و افرین به علی اقا که مسلط و دقیق جواب دادند.

اخبار استان بوشهر
تبلیغات