دشتی در هفته ای که گذشت

مند: مباحثات گوناگون در فضای مجازی بالاخره منتخب مردم دشتی و تنگستان در مجلس دهم را به منطقه آورد. او در گام نخست به خطه ساحلی حوزه انتخابیه رفت تا در دیدار با مردم این حدود گزارشی از آنچه این روزها او در خصوص احقاق حق مردمش انجام داده است را بازگو کند. شهریاری اما بیش از آنکه گزارش پیگیری موضوع ته لنجی را به مردم این بخش بدهد از تلاشهایش برای دیدار با عارف و لاریجانی سخن گفت. شاید اگر فضای مجازی و فشار و تلاشهای نیروها وابسته به وی نبود شهریاری در این موعد حساس که فصل رایزنی برای تعیین جایگاه در مجلس دهم است به منطقه نمی آمد. هر چند آمدنش دستاوردی برای ملوانان دشتی و تنگستان نداشت و تنها با وعده تعمیر و تجهیز اسکله ها و بنادر کوچک و بزرگ این نشست به هم آمد اما با قول استفاده از منابع انسانی و آنچه که ما سالهاست در کتاب و روزنامه و محافل می شنویم اما در واقعیت ردی از آن پیدا نمی کنیم، نشستهای بعدی در شهرهای دیگر ادامه یافت.

شهریاری در فردای آن شب در دیدار با کسانی که تحت عنوان” نخبگان و صاحب نظران دشتی و تنگستان” گرد هم آمده بودند آنچه در انتخابات دهم در دشتی و تنگستان گذشت را حماسه نامید و بخش اعظم این موضوع را مدیون تلاشهای جمعی از جوانان گمنام این حدود در حوزه رسانه و اطلاع رسانی دانست. چیزی که خود شهریاری بهتر از دیگران می داند این تمام واقعیت نیست. دشتی و تنگستان در طول این سالها دچار تغییرات زیادی در زیرساختهای نرم فرهنگ شده است. آنچه این جامعه را نرم و آسان پیش می برد در طول این سالها دچار زبری و ناصافی هایی شده است. این ریل دیگر معلوم نیست بی اتفاق جامعه را به سرمنزل مقصود برساند. زیرساختهای فرهنگی دشتی و تنگستان دچار تحول است و فاصله بین مردم دشتی و تنگستان هر چند زیاد نیست اما این شکاف در حال گسترش است. شاید گره زدن سیاسی سرنوشت این مردم بیش از آنکه باعث نزدیکی باشد باعث فاصله در نسلهای نوین این جامعه شده است. امروزه هیچ نهاد یا سازمان مردم نهادی متشکل از مردم هر دوی این شهرستانها در کنار هم برای یک هدف واحد تلاش نمی کنند. انتخابات دشتی و تنگستان بیش از اقبال به شهریاری اعتراض و نارضایتی از شرایط موجود بود. شرایطی که در عدم تدبیر اصلاح طلبان روزمرگی را بر این حدود تحمیل کرده بود. غافلگیری اصلاح طلبان در بزنگاه تایید صلاحیت ها عملا بخش زیادی از نیروهای صاحب ایده و صاحب نظر را از عرصه بیرون کرد و این دوره که جوانان اصلاح طلب تصمیم گرفته بودند با نفوذ به پورفاطمی وی را از مشی سنتی به سوی مشی نوین و مطابق با شرایط و احوالات روز جامعه ثوق دهند وی از ادامه رقابت گنار گذاشته شد تا پرسش بزرگی در ذهن این مردم بی پاسخ بماند. چرا از حضور نماینده چهار دوره این مردم در رقابت دهم ممانعت شد و چرا هیچ کس دلایل این موضوع را با مردم در میان ننهاد. شاید خود پورفاطمی می بایست رو در رو با مردم مشکلاتی که باعث عدم تایید صلاحیتش شده را بازگو کند.

پورفاطمی اما سکوت اختیار کرده است. وی در همین روزها از برگزاری مراسم تجلیل از خودش که قرار بود با حضور جمعی از نمایندگان مجلس و در استان برگزار شود ممانعت کرد و در این خصوص توضیح واضحی حتی به برگزار کنندگان این مراسم ارائه نکرد. خبر با آمدن عارف برای تجلیل از پورفاطمی رسانه ای شد و با لغو این مراسم در بی خبری به اتمام رسید. کسانی که بیش از یکماه در تدارک مراسمی در دهه پایانی اردیبهشت برای تجلیل از نماینده چهار دوره مردم این حدود بودند اکنون دلزده از پورفاطمی و خسته از عملکرد خود، روزهای آتی را انتظار می کشند. بخشی از اصلاح طلبان حامی وی که در تدارک این برنامه بودند به شدت از انفعال پورفاطمی دلخورند و گاهی نیز با رصد عملکرد خود از اینکه اینهمه برای پورفاطمی هزینه پرداخته اند پشیمانند.

پورفاطمی سه هفته ی دیگر وقت دارد تا کرسی نمایندگی مردم دشتی و تنگستان را به نماینده جدید این مردم تحویل دهد. آنچه شهریاری را بر پورفاطمی تفوق می دهد همان چیزی است که شهریاری به خوبی در طول این سالها از آن بهره برده است. شهریاری بیش از پورفاطمی حسابگر است و کسانی که با او گام برمی دارند از تامین لازم برخوردار هستند. شهریاری یک شخصیت دانشگاهی است که معتقد به برنامه ریزی است اما پورفاطمی چندان میانه ای با برنامه ریزی و برداشتن گامهای مهندسی شده ندارد. او حتی بدون توضیح کافی نویسنده نطقهای پیش از دستورش را با میهمانانی که دعوت کرده و تدارکاتی که اندیشیده تنها می گذارد و در مقابل تمام گلایه ها سکوت می کند.

***

این هفته اما با روز شوراها و روز کارگر و معلم شروع شد. سه حوزه مهم و سه بخش بسیار قابل ملاحظه که هرکدام درگیری و مسایل و مشکلات خودش را دارد. شوراها در دشتی در روز خود برای ارائه عملکرد به مردم گام چندانی برنداشتند. تلاش ما برای وادار نمودن برخی از این ۱۷۱ نفر از نمایندگان مردم راه به جایی نبرد. تاکنون شوراهای چهار شهر دشتی که شهردارانی برای اداره امورات شهری خود برگزیده اند و سر و کارشان با بودجه و تفریغ بودجه و حسابرسی و … است گزارشی به مردم نداده اند. هر چه به مردم ارائه شده است کلیات بوده است و کمتر کسی می داند فلان پروژه با چقدر بودجه و از چه محلی تامین اعتبار شده یا پیمانکارش کیست و چقدر از اجرای این پروژه ها سررشته دارد و چقدر این پروژه دارای اولویت و ضرورت بوده است. تا روزی که ما به این مرحله برسیم که اعضای شورا تمام واقعیات را مستند در اختیار جامعه بگذارند راهی در پیش داریم که معلوم نیست چقدر طولانی باشد.

***

کارگران دشتی نیز هنوز در عرصه رسانه تعریف مشخصی ندارند. معلوم نیست در کدام بخش و با چه امتیازات و احیانا مشکلات و موانعی مردم ما کارگری می کنند. آنچه روشن است کارگری در بخش کشاورزی به عنوان یکی از پایه های اقتصاد شهرستان جمعیت و نمود بیشتری دارد. کارگران روزمزد بدون هیچ گونه بیمه و تامین اجتماعی و تضمین آتیه زندگی را می گذرانند. این بخش از کار در دشتی اما فصلی است. هر چند با ازدیاد گلخانه ها در این حدود کشاورزی دارد چهار فصل می شود اما همه برنامه ریزیها برای تولید محصولاتی است که در فصل زمستان در کشور تولید ندارد و این منطقه از معدود جاهایی است که می تواند آنرا تولید نماید.

زنان و کودکان و حتی کارگران افغانی بسیاری در این شرایط و در بخش کشاورزی دشتی مشغول کار هستند. اداره کار، رفاه و تامین اجتماعی اما برای این بخش تحت عنوان نیروی کار برنامه مشخصی ارائه نکرده است.

***

معلمان به عنوان معماران نیروی انسانی که زیرساخت توسعه امروز جوامع بر پایه آنان ترسیم شده در دشتی با مشکلاتی مواجه هستند که تنها بخش معیشت آن به عرصه رسانه آمده است. بقیه بخشها را هرچند معلمان خود صاحب قلم و اندیشه هستند اما ترسیم مشخصی در رسانه ندارد. یعنی تا روز معلم می شود بعد از خاطرات شیرین دبستان لاجرم به یاد دریافتی و حقوق معلمان و چند شغله شدن آنان می افتیم و شکوه ها و گلایه های اولیاء دانش آموزان که معلمان دیگر مثل سابق به تعلیم و تربیت بچه ها توجه ندارند و آنقدر درگیر مسائل خودشان شده اند و حق را به خودشان داده اند که نیروی انسانی قابل از این کلاسها بیرون نخواهد آمد.

***

“آتش” در این هفته یکی از عناصر فعال در فضای رسانه در استان بود. ابتدا بیمارستان ۱۷ شهریور برازجان را در پیش از روشنای آفتاب بلعید و در میانه ی روز به سراغ کمپ مسکونی فاز ۱۴ رفت. صبح فردا بود انگار که به دشتی رسید و اینبار سراغ نخل و لیمو رفت. “کشتو” در دشتی بخشی از نخلستانهای خود را از دست داد.

نخل همراه همیشه مردم دشتی که او را از قحط سالیهای شدید و مدید این حدود به سلامت عبور داد این روزها در این شهرستان با بی مهری های فراوان مواجه است. از نخلستانهای آباد دشتی در روستاهای متروک، نخلهای بلند و فرتوتی باقی مانده که گواه روزگاران رفته بر این سامان هستند. شاید بتوان گفت تنها نخلستانهایی که به صورت دیم کاشته و محصول می داد منحصر به دشتی بود. طعم و مزه محصول این نخلستانها بسیار متفاوت با آنچه امروز تحت عنوان خرما و رطب ارائه می شود، بود و خرما و رطب دشتی را یک پله بالاتر از محصول نخلستانهای آبی استان قرار می داد. این نخلستانها که با مرارت و مشقت پیشینیان ریشه در خاک دشتی دواند اما امروز با بی مهری ما و آتش گاه به گاه تا سالیان آتی دیگری ردی از این درخت در این شهرستان باقی نمی ماند. بخش جالب این مبحث وقتی است که بدانیم بعضا حکمرانان دشتی با تصرف سرزمینهای همسایه مردم آنجا را به کاشت نخل مجبور می کردند و بخشی از درآمد اداره حکومت را از مالیات بر نخلستانها تامین می کردند. جالبتر آنکه اجرای” طرح طوبی” نیز نتوانست نخل را به اقتصاد و زندگی این مردم برگرداند و تنها بهانه ای شد برای دریافت زمین و آب و تخصیص آن به هر چیزی غیر از نخل داری.

***

نگاهی به مهمترین رویدادهای دشتی در هفته ای که گذشت

***

قطعی های مکرر برق پیش از فرارسیدن فصل گرما به “شنبه” رسید

رئیس شورای اسلامی شهر شنبه گفت:  افت ولتاژ برق در شنبه دغدغه اینروزهای ساکنان شهر در آستانه ماه مبارک رمضان است.